آمريكا كه امروزه ادعای مخالفت با سلاح‌های هسته‌ای را دارد, جزو اولين سازندگان بمب‌های اتمی به حساب می‌آيد. حتی با اختصاص بودجه‌های بسيار فراوان از ابتدا برای به دست آوردن اين سلاح‌های كشتار جمعی, توانست در سال 1967, 32 هزار فروند سرجنگی‌های گوناگون را در كشورش بسازد تا با خيالی آسوده دست به انجام هر جنايتی بزند ....

اگر تاريخچه ساخت بمب‌های اتمی در آمريكا را بررسی كنيد, به وضوح اشتياق اين كشور برای سوء استفاده از فن آوری هسته‌ای را درك خواهيد كرد. آمريكا كشوری است كه با دستور پرتاپ يك بمب اتمی در شهر هيروشيما موجب كشته شدن 140هزار نفر از مردم بيگناه كه ادعای كشورهای حامی دموكراسی و تثبيت كننده حقوق بشر را دارد, خدا می‌داند.

كشوری كه فقط با استفاده از 2 بمب اتم جان بيش از 210هزار نفر را گرفته است, هم اكنون می‌گويد: ايران نبايد از تكنولوژی هسته‌ای بهره‌مند شود. حال آنكه با نگاهی به گذشته و سوابق ايران و مقايسه آن با منش آمريكايی‌ها به وضوح معلوم است كه ايران از اين فن آوری(كه حق مسلم ايران است) می‌خواهد تنها در راه مصارف صلح جويانه استفاده كند ولی اولين جنايتكار هسته‌ای دنيا مقابلش ايستادگی می‌كند.

 تاريخچه ساخت اولين بمب اتم

امكان بهره‌گيری از جنگ افزار هسته‌ای توسط آلمان نازی با كار گروهی شماری از دانشمندان آن كشور زنگ خطری را در جهان به صدا در آورد كه توجه كارگزاران دولت ايالات متحده آمريكا بويژه رئيس جمهور وقت آمريكا ((روزولت)) را به خود جلب كرد. او در آن هنگام با آلبرت اينشتين كه در آن زمان در آمريكا زندگی می‌كرد مسئله را در ميان گذاشت. به دستور رئيس جمهور آمريكا از آن تاريخ به بعد كميته‌ای به نام ((اورانيوم و كاربرد آن)) تشكيل شد تا چگونگی كار در مورد دستيابی به واكنش‌های زنجيره‌ای اين فلز بررسی شود.

در مارس 1940 اين كميته در دانشگاه شهر نيويورك (به نام كلمبيا) واكنش اين فلز را در برابر كربن مورد آزمايش قرار دادند و در اين آزمايش در مورد واكنش‌های ايزوتوپ‌های اورانيوم 235 كه دارای نورتون‌های كند هستند به موفقيت‌هايی دست يافتند.

كميته اورانيوم با پشتيبانی مالی و همه جانبه‌ای كارهای عملی دانشگاه كلمبيا را دنبال می‌كرد. در ماه می  1941كميته بررسی اعلام كرد كه شكاف هسته‌ای را تا سال 1945 نمی‌توان به مرحله اجرا در آورد و آن را در سلاح‌های هسته‌ای به كار گرفت. بنابراين آزمايشات به تاخير افتاد و در اين مدت تنها يكسری عمليات آزمايشگاهی روی واكنش‌های زنجيره‌ای اورانيوم انجام گرفت و پس از اين مرحله بود كه توانستند با گام‌های بلندی در مدت يك سال روی فرآورده‌های پلوتونيوم به مقدار زيادی كار كنند و تخمين زده می‌شد در مدت بين 3 تا 5 سال بتواند آن را در جنگ افزارها به كار گيرند. اين كارها گمان‌های بسيار خوشبينانه را در دولتمردان آمريكايی به وجود آورد و پس از آن يعنی در سال 1941 به بعد, به دستور رئيس جمهور(( اداره علوم پژوهشی و گسترش)) زير نظر مستقيم ((كميته علوم و انواربوش )) تاسيس شد.

در سال 1941 ايالات متحده آمريكا وارد جنگ جهانی دوم شده و برای تهيه اين فرآورده‌ها و بهره‌گيری از آنها, پژوهش‌های زيادی را به مرحله عمل درآورد. در ماه می سال 1942 برای به دست آوردن مواد قابل شكاف هسته‌ای, يك نهاد جديد برای پيگيری سريع تر امور تاسيس شد و تا سال 1944 سالانه مبلغ يك ميليارد دلار صرف هزينه‌های تحقيقاتی شده بود.

پس از دو روز از درگذشت روزولت در 12 آوريل سال 1945, رئيس جمهور جديد آمريكا هاری اس ترومن طی پيامی كه به طور خلاصه به وسيله دبير شورای جنگی استيم‌سون خوانده شد درباره كاربرد بمب‌های اتمی اشاره‌ای كرد و ديگر از ماه اوت همان سال طرح‌های انفجارهای درونی به مقدار زياد پلوتونيوم 239 مورد استفاده و آزمايش قرار گرفت.

اين آزمايشگاه‌ها با چندين فروند بمب افكن B-29 كه آماده حمل تسليحات اتمی بودند با پشتيبانی تاسيسات نظامی ((تينی آن )) واقع در جزاير ماريانا ( 2400 كيلومتری جنوب ژاپن) انجام شد.

اين آزمايش‌ها در مورد جنگ افزار پلوتونيوم كه آن را به نام تری‌نيتی می‌ناميدند, در 16 جولای 1945 در ساعت 5 بامداد به وقت محلی در جنوب مركزی نيومكزيكو انجام شد و بنا به برآوردهای از پيش تعيين شده, انرژی و قدرت حاصل از آن می‌بايست كمتر از يكهزار تن ( كيلو تن يعنی قدرت تخريبی معادل انفجار يكهزار كيلو مواد منفجره از نوع تی.ان.تی ) می‌بود, در صورتی كه پس از وقوع اين آزمايش نيروی حاصل از آن به 45 هزار تن رسيد كه برابر با انرژی حاصل از انفجار مقدار 21 هزار تن تی.ان.تی بود.

اما اولين فاجعه اتمی تاريخ ( به دست آمريكای اصلاح طلب!) توسط يك هواپيمای بمب افكن B-29 با پروازی روی شهر ژاپنی هيروشيما در 6 اوت سال 1945 در ساعت 8:15 صبح به وقت محلی انجام شد. اين بمب افكن بدون آزمايش پيشين با بهره‌گيری از اورانيوم 239 بمبی از بمب‌های توپخانه‌ای را كه به نام پسر كوچك (Little boy) نامگذاری كرده بودند را از سقف پروازی 680 متری ( كه به منظور وارد ساختن بيشترين خرابی در نظر گرفته شده بود) روی شهر مزبور رها كرد, در اين هنگام دو سوم از ساختمان‌های شهر ويران و از جمعيت 350 هزار نفری آن, 140 هزار نفر كشته شدند. دومين جنگ افزار هسته‌ای از پلوتونيوم 239 با انفجار داخلی دو برابر توان و انرژی پيشين مورد آزمايش قرار گرفت.

اين جنگ افزار قرار بود روی شهر كوكورا در راس ساعت مقرر در 11 اوت پرتاب شود, ولی يك سوم از اعضای مديريت سازمان جنگ افزارهای هسته‌ای, خواستار به تاخير انداختن آن شدند. اين عده خواستار به كارگيری آن در اواخر ماه اوت يا اوايل سپتامبر بودند.

شرايط بد آب و هوايی تا نهم اوت همچنان ادامه داشت و ابرهای سنگين آسمان را فرا گرفته بود تا سرانجام يك بمب‌افكن B-29 حامل بمبی به نام باكنركار پس از 10 دقيقه پرواز بر روی شهر كوكو بنا به شرايط بد آب و هوايی و عدم ديد بر روی  هدف مورد نظر, با داشتن اجازه قبلی در مورد گزينش هدف دوم در ساعت 11:20 صبح با پرواز روی شهر ناكازاكی در سقف پروازی 500 متر, بمب خود را با نيروی تخريبی 21 هزار تن رها كرد و از جمعيت 270 هزار نفری شهر در حدود 70 هزار نفر كشته شدند.

تمامی اين كشتارها از سوی كشور آمريكا در حالی انجام گرفت كه كشورهای ديگر از جمله روسيه و فرانسه و انگليس هم در آن زمان دارای چنين فن‌آوری بودند, ولی اينكه چرا تنها آمريكا بود كه از آن استفاده غيرانسانی كرد, به همان مسئله منش دولت آمريكا برمی‌گردد و نكته جالب‌تر از آن, وجود نگرانی‌های آمريكا نسبت به حقوق كشورهای ديگر است. هم اكنون احتمال وجود بيش از 200 فروند جنگ‌افزار اتمی در اسرائيل وجود دارد در صورتی كه آمريكا هيچ نگرانی ندارد!! دليلش هم واضح است(حفظ منافع).

استفاده از فن آوری هسته‌ای حق مسلم ملت ايران است و هيچ كشوری(بخصوص كشوری كه از اين فن‌آوری سوء استفاده كرده است) حق ممانعت از آن را ندارد.

كشورهای ديگر نظير آرژانتين, برزيل, تايوان و كره جنوبی نيز در اين زمينه تحقيقاتی انجام داده‌اند. هندوستان و پاكستان هم اكنون تحقيقات اتمی را به مرحله عملی رسانده‌اند و حتی كشور آفريقای جنوبی در سال 1988 ميلادی اعلام كرد كه دارای توان هسته‌ای است. حال ايران حق ندارد از انرژی اتمی به صورت صلح آميز استفاده كند!!!

group_haraji_org@yahoo.com :  بخش سرگرمی سايت